Nie można sobie pozwolić na błędy, gdyż jeden błąd może nas kosztować jedno życie z czterech. A mając trzy spluwy nie będziemy w stanie wybronić się tak skutecznie jakbyśmy mieli wszystkie cztery, tego chyba nie muszę przypominać, to naprawdę prosta matematyka A mając 3 żywych popełnienie nawet malutkiego błędu może kosztować życie kolejnego z graczy. A w dwójkę gra jest praktycznie nierealna do przejścia.

Nawet dobicie się do jednego z punktów respawnu może być problemem, chociaż wcale nie są tak rzadko porozstawiane. Średnio co kilka minut jesteśmy koło takiego punktu, dlatego nie załamujmy się, jeżeli nasz przyjaciel zginie – skupmy się bardziej na odzyskaniu go w naszych szeregach. A do tego potrzebna jest współpraca, dlatego niech mikrofony pójdą w ruch, ewentualnie po prostu usta w przypadku LANu w Left 4 Dead,

Śmieszne, w prawdziwym świecie (hmm.. gdyby to oczywiście miało miejsce) nierealnym byłoby przeżycie więcej niż sekundy – również dlatego, że chyba nikt w takiej sytuacji nie zachowałby zimnej krwi. Left 4 dead została stworzona dla ludzi lubiących horror typu survival. Nawet nazwa naszej wspaniałej czteroosobowej „drużyny” nazywa się oczywiście Survivors, czyli po polsku Ocalali. I w gruncie rzeczy jest bardziej ambitna niż by się wydawać mogło na pierwszy rzut oka – polega na współpracy i myśleniu, nie tylko na zabijaniu potworków na naszej drodze. Co również wymaga myślenia, amunicja szybko się kończy i musimy stosunkowo dobrze ją wykorzystać albo mamy przerąbane.

Jeżeli lubimy strzelać tak, że potwór odlatuje na kilka metrów to wybierzmy shotguna, jeżeli wolimy postawić na celne, ale zabójcze pojedyncze strzały to weźmy do reki snajperkę. Uwierzcie mi, chociaż początkowo trudno jest się do niej przyzwyczaić, to jednak może się nam naprawdę przydać w ucieczce – niektóre potworki stoją zakampione gdzieś za drzewami a pójście do nich równa się z pewna śmiercia – snajper bez problemu taką istotę ubije z miejsca nie narażając się na śmierć ani na późniejsze spotkanie z potworkiem w bardziej dogodnej dla niego sytuacji. Gdybym był na miejscu jednego z Ocalałych to raczej bym nie dał rady się przemóc do walki i pewnie siedziałbym gdzieś obsrany w kącie – taka smutna prawda. Ale nie tylko ja, oj wiedzcie, że nie tylko ja.

Nie ma to jak pozabijać trochę (tysięcy) zombie, ochronić towarzyszy przed atakami różnych innych zmutowanych nieumarłych stworów po czym zadowolonym pójść spać ( o ile damy radę, niezależnie czy ze Stachu czy z chęci do dalszej rozgrywki) Fajna oprawa graficzna, efekty dźwiękowe (cały sountrack jest naprawdę przekozacki – warto go posłuchać). Sierra dała rade, stworzyła naprawdę fajną gierkę, w którą możemy pograć zarówno w trybie single player jak i multi (przeznaczona raczej do multiplayera) z kolegami. Ale wszystko to jedynie dla fanów horrorów FPS, inaczej gra nie przypadnie nam do gustu. First Player Perspective to naprawde dobry wybór do gry horror, przynajmniej moim zdaniem